Schaaltjes, bakjes en mokken

Eerder gepubliceerd als column in Playboy #06/2017

Ondanks mijn gevorderde leeftijd en bijbehorende fysieke klachten was ik gevraagd te helpen bij een verhuizing. Een vrij omvangrijke ook nog, want de vriend in kwestie had een huis met twee verdiepingen gekocht en dat moest helemaal vol met meubels en spullen.

Vanwege mijn afwijkende bioritme arriveerde ik wat aan de late kant, maar er was nog genoeg te doen. Terwijl een aantal helpers terug naar het oude huis ging om meer meubels en spullen op te halen, besloot ik mijzelf nuttig te maken in de keuken: in mijn eentje ging ik wel even de kastjes boven het aanrecht inruimen, dan kon de vrouw des huizes intussen wat zware kasten naar de eerste verdieping sjouwen. Vrouwenemancipatie - je kunt er jaren over praten in stuurgroepen, maar ik breng het liever in de praktijk.

Ik maakte een doos open waar 'Keuken' op stond en trof allemaal schaaltjes, bakjes en mokken aan. Welgemoed ging ik aan het werk en de eerste twee keukenkastjes waren al snel vol. Ik maakte een nieuwe doos open waar 'Keuken' op stond en trof wederom alleen maar schaaltjes, bakjes en mokken aan. Nog steeds redelijk welgemoed ging ik aan het werk en hopla, alweer twee keukenkastjes vol. Ik maakte de derde doos open waar 'Keuken' op stond en trof - je verwacht het niet - louter schaaltjes, bakjes en mokken aan. Aangezien de keukenkastjes vol waren, stapelde ik (inmiddels behoorlijk minder welgemoed) deze schaaltjes, bakjes en mokken maar boven op de kastjes tot ik het plafond had bereikt.

De vrouw des huizes liep langs. Hoe ze toch aan die honderden schaaltjes, bakjes en mokken was gekomen, wilde ik weten, want voor zover ik wist bestond haar gezin uit vier personen en runde ze geen illegaal weeshuis. 'Tja, dan zie je weer wat leuke schaaltjes, bakjes en mokken bij de Xenos en die kun je dan niet laten liggen,' zei ze. Ook niet als je er al vijfhonderd hebt? Nee, dan ook niet.

Ik vroeg aan twee mannen die voorbijkwamen met een wasdroger tussen hen in of hun vriendin ook zoveel schaaltjes, bakjes en mokken had. 'Hou op,' kreunde de voorste. 'Begin er niet over,' steunde de achterste. Met nog een stuk of tien dozen met het opschrift 'Keuken' te gaan, kreeg ik een bang vermoeden.

Toen ik de vierde doos openmaakte waar 'Keuken' op stond en daarin een enorme verzameling schaaltjes, bakjes en mokken aantrof, sloeg mijn laatste restje welgemoedheid om in wanhoop met een snelheid waarmee je een Adrem-busje huurt. Ik moest denken aan de vorige verhuizing die ik had meegemaakt, een verhuizing waarbij een verhuislift was gehuurd inclusief bouwvakker om het apparaat te bedienen. Toen we stonden te wachten tot het busje zou arriveren, vertelde de bouwvakker mij dat verhuizingen net zo verschillend zijn als de mensen die ze uitvoeren: de ene verloopt als een militaire operatie en is binnen twee uur klaar, de andere duurt vier dagen omdat elke theelepel, tandenborstel en telefoonoplader los wordt vervoerd. 'En sommige vrouwen zijn de hele verhuizing aan het huilen,' voegde hij toe.

Terwijl ik zelf ook bijna moest huilen van de voorraad schaaltjes, bakjes en mokken die ik nooit weg zou kunnen werken, vroeg ik me af hoe het zou gaan met die kennis uit mijn studententijd die op een kleine kamer woonde en als totale kitchenware één bord, één vork, één mes, één lepel en één mok had. Uit die mok dronk hij alles: koffie, thee, frisdrank, whisky, wijn en bier. Eventueel bezoek moest zijn eigen glas meenemen. Als ik zijn naam nog zou weten zou ik hem meteen googelen - hij is vast verhuisgoeroe geworden.



[ Maar wat is het? ] [ E-mail ]