De grenzen van reality-tv

 Eerder gepubliceerd als column in Playboy #05/2026

Mijn vriendin en ik zaten bij haar op de bank RTL Boulie te kijken. Na een item over twee jonge presentatrices die ik niet kende, werd er een nieuwe realityserie over de Meilandjes aangekondigd. Ik zei: 'Is het niet hoog tijd dat er over mij ook eens een realityserie komt?'

'Dat wordt dan wel slow tv,' zei mijn vriendin.
'Dat maakt toch niet uit?' zei ik. 'Slow tv is hip.'
Ze keek opzij. 'En wat krijgen we dan te zien? Ik bedoel, no offense, maar je doet natuurlijk niet zoveel.'
'Bedoel je...' Ik gaapte. 'Bedoel je dat ik sloom ben? Ik heb deze week anders toch zeker, eh, drie dingen gedaan.'

Scène 1: Bij de nieuwe masseuse. Daar lag ik dan, op de massagetafel bij de nieuwe masseuse. Ze duwde op mijn onderrug. 'Hoe vind je de druk? Moet het harder of zachter?'
'Nee, dit is precies goed,' zei ik.
'Mooi,' zei ze. 'Want als ik het nog harder doe, wordt het sportmassage.'
'Dat is ook oké,' zei ik. 'Mijn hele leven is topsport.'
'O ja, wat doe je voor sport?'
'Ik bedoel gewoon het leven zelf. Elke dag opstaan en zo.'
'O ja, haha.'
Tussenshot: Robert fietst naar huis, iets soepeler in de onderrug dan op de heenweg. Muziek: 'Run to the Hills' van Iron Maiden

Scène 2: Een zakelijk gesprek. We zaten in een koffietent, de opdrachtgever en ik. Hij vroeg: 'Wat wil je in het komende jaar?' Een tamelijk rare vraag, vond ik, hoewel veel mensen dit een volstrekt normale vraag vinden. Ik dacht: dit verschil is de reden waarom hij de rijke opdrachtgever is en ik de arme freelance tekstschrijver. Ik keek naar het koffiedik onder in mijn kopje en zei: 'In leven blijven.' Een tamelijk raar antwoord en nog half gelogen ook, maar zo gaat dit soort gesprekken.
Tussenshot: Robert fietst naar huis, iets sneller dan op de heenweg vanwege al die koffie. Muziek: 'Breaking the Law' van Judas Priest

Scène 3: In het stamcafé. We stonden aan de bar, collega-stamgast A. en ik. Door de boxen klonk 'Love Potion Number Nine' van The Coasters. Ik nam een slok Witte Trappist en zei: 'The Coasters.'
'Ja,' zei A.
'Ik denk dat ze die bandnaam in het café hebben bedacht op een paar viltjes.'
A. vertrok geen lachspier. 'Zou kunnen.' Hij pakte zijn telefoon.
'Had je door dat ik een grapje maakte?' vroeg ik. 'Coasters is Engelands voor viltjes.'
'Ja,' zei A.
Ik dacht aan Wim Kersten & De Viltjes, ook een viltjesband. Bekend van 'Bloemetjesgordijn', de carnavalskraker. In mijn hoofd klonk het eerste couplet:

Een mens moet heel zijn leven blijven lopen
Dan wordt ie opgejaagd van hier naar daar
En altijd maar het beste blijven hopen:
de honderdduizend of het abattoir
Maar lekker rustig blijven hangen zoals een gordijn
dat moet toch zalig zijn

A. keek op van zijn telefoon. 'The Coasters heten zo omdat ze van de West Coast naar de East Coast verhuisden toen ze een platencontract kregen.'
'Ja,' zei ik.
Tussenshot: Robert fietst naar huis, slingerend vanwege de Witte Trappist. Muziek: 'Balls to the Wall' van Accept

RTL Boulie was afgelopen. 'Je hebt gelijk,' zei ik tegen mijn vriendin, 'ik doe inderdaad niet zoveel. Maar ik dénk wel veel. Er moet een voice-over bij mijn realityserie komen die vertelt wat ik denk. Meta de Vries, die heeft een mooie stem.'
Mijn vriendin typte wat op haar telefoon en hield het ding voor mijn neus. 'Meta de Vries is al vijftien jaar dood.'
'Hmm,' zei ik, 'en Anne van Egmond, leeft die nog?' Ik voelde me ineens behoorlijk sloom.

<< Vorige column



[ Maar wat is het? ]