|
002 'Bij de volgende toon is het...' Als je vroeger je horloge gelijk wilde zetten, belde je 002. De telefonische tijdmeldingsdienst voldeed ruim twintig jaar aan een grote behoefte, maar is inmiddels ingehaald door de tijd. Piep! door Robert van Eijden 'Bij de volgende toon is het... zestien uur... twee minuten... en twintig seconden.' Toen we nog geen atoomklokgestuurde horloges, smartphones, computers op elk bureau en Teletekst hadden, was 002 bellen de gangbare manier om de juiste tijd te weten te komen. Je hoorde een opname van een vooroorlogs goed articulerende dame die de de uren, minuten en seconden noemde (tien seconden, twintig, dertig, veertig, vijftig of 'precies', als je bij een hele minuut belde), gevolgd door een pieptoon. Nog even 003 bellen voor het weerbericht en de geinlijn van Max Tailleur (020-211811) voor de laatste Sam en Moos-mop en je was weer helemaal up-to-date, of bij de tijd, zoals dat toen heette.De geschiedenis van de telefonische tijdmelding in Nederland is bijna net zo oud als de tijd zelf. Al in 1884 meldden de telefonistes van de telefoondienst van Den Haag op verzoek de juiste tijd aan hun abonnees. Toen de telefooncentrales geautomatiseerd werden moest er iets nieuws komen. Uitvinders bouwden ingenieuze apparaten: in Haarlem meldde vanaf 1930 een machine door middel van fluittonen de juiste tijd in uren en minuten, in Den Haag kwam in 1934 een machine met ronddraaiende filmstrookjes, gebaseerd op de techniek van de geluidsfilm. De uren en minuten op deze machine waren ingesproken door een onderwijzeres met de naam Cor Hoogendam en de tijdmelding werd in de volksmond daarom al snel 'Tante Cor' genoemd. In 1969 was het exit Tante Cor (tip voor een regenachtige middag: alle hier genoemde machines zijn te bekijken in het Museum voor Communicatie in Den Haag) en kwam er een nieuw, landelijk systeem, bereikbaar onder telefoonnummer 002. Het leven was jachtiger geworden, dus werden voor het eerst ook de seconden gemeld. Het afspeelapparaat dat de tijd weergaf leek op een platenspeler met drie armen: een voor de uren, een voor de minuten en een voor de seconden. De tekst was dit keer ingesproken door hoorspelactrice Willy Brill. De dienst voldeed aan een grote behoefte: in het eerste jaar van zijn bestaan werd 002 ongeveer 130 miljoen keer gebeld. De jaren zeventig en tachtig werden de gloriejaren van 002. Met de doorbraak van Teletekst, begin jaren negentig, werd de behoefte om 002 te bellen echter een stuk kleiner. De driearmige pick-up bleef echter dapper doordraaien, tot 1992, toen de tijdmelding werd gedigitaliseerd en opnieuw werd ingesproken (voor de liefhebbers: actrice Joke Driessen werd de opvolger van Willy Brill). Drie jaar later verdween het nummer 002 tijdens de landelijke PTT-omnummeringsactie 'Decibel', omdat '00' de internationale toegangscode werd. Het nieuwe nummer voor de tijdmelding werd 0900-8002. Dan nu het grote nieuws van deze flashback: 0900-8002 doet het nog steeds! En ondanks alle alternatieven wordt de tijdmelding nog steeds gebeld - afgelopen jaar bijvoorbeeld ruim een half miljoen keer, met pieken op de datum wanneer de zomer- of wintertijd ingaat. Wie zijn al die bellers? Waarschijnlijk dezelfde mensen die nog steeds Sam- en Moosmoppen vertellen... Ik wil nog meer flashbacks! |