Fax

We faxen! Hoe vaak roep je dat nog? Waarschijnlijk bijna nooit meer, want e-mailen is handiger en sneller dan faxen. Al was het alleen maar omdat er bij e-mail geen voorblad met bedrijfslogo hoeft. We mailen!

door Robert van Eijden

 Wat een gedoe was het eigenlijk, dat faxen. Een document printen, het voorblad en het document op de fax zetten, het faxnummer verkeerd intoetsen, op 'verzenden' drukken, een foutmelding krijgen, het visitekaartje van de geadresseerde zoeken, het faxnummer goed intoetsen, op 'verzenden' drukken en dan maar toekijken hoe de twee A4-tjes langzaam door de fax gingen. Even later: wakker schrikken en je koffie omgooien omdat de fax nu zelf iets begon uit te spugen. O ja, de ontvangstbevestiging.

Het lijkt sinds de komst van e-mail met attachment allemaal wat omslachtig, maar toch was de fax midden jaren tachtig de heilige graal van het bedrijfsleven. Documenten hoefden niet meer per post of koerier verstuurd te worden, maar zoefden na een druk op de knop door de telefoonlijn naar de ontvanger. Hoewel, zoefden... Echt snel ging het niet, omdat de fax zijn data verstuurde met een ingebouwd modem, en die overdracht ging eind jaren tachtig meestal niet harder dan 14,4 kbit per seconde.

Over omslachtig gesproken: de ontvanger maakte van belangrijke faxen meestal een kopie op zijn kopieermachine. Dit omdat de fax zijn documenten produceerde op thermisch (hittegevoelig) papier. Het gebruik van thermisch papier had als voordeel dat je geen inkt of toner hoefde bij te vullen, maar het nadeel was groter dan het voordeel: het ontvangen document begon na enkele maanden te vervagen en werd uiteindelijk compleet onleesbaar. Niet dat dat altijd even erg was, wanneer bijvoorbeeld een jolig type de fax voor verzending had volgekladderd met droedels.

Vakantiereisjes
Diezelfde jolige types, meestal gehuld in Dockers-broeken en streepjesoverhemden, riepen graag met luide stem 'We faxen!' naar elkaar bij het afscheid nemen in het grand café. Ja, de fax was een volledig ingeburgerd apparaat dat zelfs de sprong van bedrijf naar huis had gemaakt: veel mensen hadden thuis een fax bij de telefoon staan. Daar kon je dan weer leuk allerlei radioprogramma's mee bestoken.

Zelf kon je ook worden lastiggevallen, want met de fax kwam de spam. Omdat faxnummers van bedrijven in allerlei openbare bestanden en gidsen voorkwamen, was het voor malicieuze bedrijven en vrije jongens makkelijk spammen. Zo rolden er geregeld ongevraagde aanbiedingen van voornamelijk kantoorartikelen en vakantiereisjes uit het apparaat.

De hegemonie van de fax (het woord komt van het Latijnse fac simile, zeer vrij vertaald: 'een kopie maken') duurde ruwweg van 1985 tot 1995. Tegenwoordig sturen we hooguit nog faxen naar bedrijven en overheden die lijden aan e-mailangst. Of we gebruiken de fax voor belangrijke documenten, vanwege de rechtsgeldigheid van papier. Nerds versturen en ontvangen faxen met hun computer, maar dat kun je bijna geen faxen meer noemen. O ja, 'We faxen!' werd vervangen door 'We beffen!' (afkorting van 'We Bellen, E-mailen en/of Faxen'), totdat die groet in zelfs de meest verdorde kantoortuin sleets begon te worden.

Ik wil nog meer flashbacks!