|
3½ inch-floppydisk De 3½ inch-floppy was de usb-stick van zijn tijd: compact, stevig, in bezit van high-tech-uitstraling en er paste veel data op (wel 1,44 MB!). Een hele verademing na het gehannes met zijn grote en slappe voorganger, de 5¼-inch. Formatteren en aan de slag! door Robert van Eijden Eigenlijk had het wel iets huiselijks, het werken met diskettes. Op je bureau stond een strontkleurige bak (met deksel van doorzichtig plastic) waarin tientallen 3½-inch floppy's resideerden, netjes in rijen naast elkaar. Sommige diskettebakken konden op slot, maar als je het sleuteltje twee keer was kwijtgeraakt, liet je dat verder maar achterwege. Op de diskettes zaten zelfklevende etiketten met handgeschreven bestandsnamen als BELANGRK.W51 en VANFRITS.TXT die erg logisch leken op het moment dat je ze noteerde, maar de volgende dag al abracadabra waren. Het lampje bij diskettestation A brandde gezellig en er klonk een vertrouwenwekkend gezoem. Laat het saven beginnen!Het is moeilijk voor te stellen nu iedereen een usb-stick van 16 GB als sleutelhanger heeft, maar de komst van de 3½ inch-floppy met zijn 1,44 MB-opslagcapaciteit was een verademing. Zijn voorganger, de 5¼ inch-schijf, was groot, slap (vandaar de naam floppy) en de magnetiseerbare oppervlakte raakte snel beschadigd door vingerafdrukken. De 3½ inch was compact en door zijn stevige omhulsel veel veiliger voor je data - je kon er gerust een paar meenemen in je binnenzak. De pc veranderde mee: tot aan het begin van de jaren negentig werden pc's meestal gebouwd met twee verschillende diskettestations, een voor de 5¼-schijf en een voor de 3½ inch, maar dat werden in de loop van de jaren negentig twee 3½ inch-stations. Blikjes bier Op de 3½ inch-floppy pasten honderden tekstbestandjes (vaak gerangschikt in evenveel subdirectories), maar het schijfje bood bij lange na niet genoeg ruimte voor kantoorsoftware als WordPerfect of uitgebreide adventure-games. Dat soort programma's werd dan ook geleverd in pakketten van soms tientallen diskettes groot. Groot was ook de ergernis die je voelde wanneer je van een vriend een gekraakte game had gekregen op 41 diskettes, vol verwachting met installeren begon en er drie kwartier en vijf blikjes bier later achter kwam dat diskette 39 een fout bevatte waardoor de installatie werd afgebroken. Door het gemak waarmee je diskettes kon uitwisselen, kwamen we ook met een minder leuk fenomeen in aanraking: computervirussen. Bijna niemand had een virusscanner (want bijna niemand zat op internet) en omdat veel pc's vanaf de diskette opstartten als die zich bij het aanzetten van de computer in het diskettestation bevond, konden virussen zich via de floppy snel verspreiden. Hele bedrijfs- en schoolnetwerken raakten zo besmet, waarna de baardige systeembeheerder weer vloekend en tierend een paar A4'tjes ophing met de mededeling (geprint in Comic Sans en met zeven uitroeptekens achter elke zin) dat alle netwerkgebruikers hun floppy's op virussen moesten controleren!!!!!!! In de tweede helft van de jaren negentig werd de floppy verdrongen door de cd-r en daarna door usb-sticks en online opslagruimte. De enige computergebruikers die dapper volhielden waren de medewerkers van de AIVD, want die raakten nog een paar floppy's kwijt in, schrik niet, 2005. Het interne rapport over deze affaire heet ongetwijfeld RPPRTFLP.W51... Ik wil nog meer flashbacks! |