|
Tamagotchi Een plastic ei met drie knopjes dat piept en poept. Meer is het niet, maar toch werd het één van de grote rages van de jaren negentig: de tamagotchi. Het virtuele huisdier vroeg zo vaak om aandacht dat het op sommige scholen zelfs verboden werd. door Robert van Eijden Miljoenen kinderen werden er mee verblijd, miljoenen ouders werden er hoorndol van. Het virtuele huisdier tamagotchi was hét sinterklaas- en kerstcadeau van de late jaren negentig. Waar was het allemaal om te doen? Een felgekleurde plastic sleutelhanger in de vorm van een ei met een lcd-schermpje en drie knopjes. Trek het papieren lipje eruit, stel de tijd in en je ziet een ei dat op springen staat. Na een paar minuten wachten wordt je virtuele huisdier, de tamagotchi dus, geboren.Alweer een paar minuten later laat hij door middel van een doordringend gepiep voor het eerst van zich horen. Wat wil de tamagotchi? Eigenlijk hetzelfde als wat echte mensen willen: eten en spelen. Het is de taak van de bezitter van de tamagotchi, de ouder dus, om het beestje op te voeden tot volwassene. Dat valt niet mee - de tamagotchi vraagt nog meer aandacht dan de gemiddelde vriendin. Om de haverklap moet je (met gebruik van een paar icoontjes op het lcd-scherm) je baby voeren, een injectie geven om zijn gezondheid op peil te houden en met hem spelen. Ook leuk: als hij heeft gepoept moet je zijn uitwerpselen opvegen. Zoals bijna elk revolutionair stuk speelgoed is de tamagotchi een uitvinding uit Japan, in dit geval van speelgoedfabrikant Bandai. De naam tamagotchi is een samentrekking van tamago (Japans voor 'ei') en het Engelse woord watch (in de betekenis van 'horloge'). In 1997 verscheen de eerste serie tamagotchi's in Japan, waarna het speelgoed aan een zegetocht door Europa en Amerika begon. Er zijn wereldwijd ongeveer 40 miljoen tamagotchi's verkocht en de teller staat nog lang niet stil, want in Japan worden nog steeds nieuwe modellen ontwikkeld - sommige nieuwe tamagotchi's kunnen zelfs met elkaar communiceren. Verboden Waarom was de tamagotchi zo populair? Het uiterlijk kan de reden niet zijn: de pixelgraphics waarmee je tamagotchibaby wordt weergegeven, waren zelfs voor 1997 nogal rudimentair. Nee, de charme van de tamagotchi was het baanbrekende idee erachter: een virtueel huisdier dat je hulp nodig heeft. Negeren was moeilijk, dan begon je baby alleen maar meer te piepen en voelde zelfs de slechtste virtuele opvoeder zich schuldig. Die aandachtvragerij is ook de reden dat de tamagotchi op sommige scholen verboden werd, aangezien het gepiep de lessen verstoorde. De tamagotchi en dan vooral het idee 'virtueel huisdier' heeft veel navolging gekregen: van de Furby (1998) en robothond AIBO (1999) via NeoPets (1999) en Nintendogs (2005) tot babydinosaurus Pleo (2007). Op internet doken vanaf 1997 games en screensavers op met virtuele huisdieren. Een van de leukste was de tamagordon, een Nederlandstalige tamagotchi waarbij je volkszanger Gordon hamburgers moest voeren. Deed je dat niet (of te langzaam), dan werd de gezellige Gordon langzamerhand steeds ongezelliger. Nog steeds een ijzersterk concept, eigenlijk. Welke Japanse speelgoedfabrikant maakt de eerste Pleo-Gordon? Ik wil nog meer flashbacks! |