|
Wolfenstein 3D Nazi's neerschieten, deuren openschuiven en hop, je bent weer een level verder. Was alles in het leven maar zo simpel (en leuk) als Wolfenstein 3D, de eerste beroemde first person shooter. De gewelddadige game uit 1992 liet heel wat pc's roken. Mein Leben! door Robert van Eijden Van subtiliteit kunnen we de makers van het computerspel Wolfenstein 3D niet betichten: tijdens het opstartscherm klinkt het Horst Wessel-lied, het officiële nummer van de NSDAP, de partij van Adolf Hitler. Het verhaal van Wolfenstein 3D is in één zin samen te vatten: Je bent een Amerikaanse (krijgsgevangen) soldaat in de Tweede Wereldoorlog die probeert te ontsnappen uit een Duitse gevangenis, kasteel Wolfenstein. Klinkt simpel, maar het spel moest het dan ook niet hebben van het verhaal. Het ging om de speelervaring: Wolfenstein 3D, uitgebracht in 1992, was één van de eerste first person shooters.Wolfenstein 3D brak tevens met de toen heersende traditie van spelletjes waarin je schatten moest verzamelen en prinsessen bevrijden. Het draaide om geweld, en dan vooral om het idee dat geweld ook leuk kon zijn. Om uit het kasteel te geraken moet je om de haverklap nazi's neerschieten, variërend van voetvolk tot een robotversie van Hitler - een verrassend bevredigende bezigheid. Behalve mensen hebben ook herdershonden het op je gemunt. Vind je het de eerste paar keer nog zielig om de blaffende beesten te vermoorden, na tien minuten spelen is het routine. Postorder Wolfenstein 3D was het eerste grote succes van id Software, een softwarebedrijf uit Texas. Achttien jaar na verschijning van het spel ('voor 80286 pc's of hoger') worden we niet meer bang van pixelnazi's, maar bij verschijning was Wolfenstein 3D een sensatie. De vloeiend bewegende 3D-gangenstelsels (eigenlijk 2,5D, maar wie maakt zich druk over futiliteiten in tijden van oorlog?), het vet aangezette geweld en vooral het ontbreken van enige moraal zorgden ervoor dat het spel snel populair werd. Een slimmigheidje van id Software hielp hieraan mee: episode 1 was (volledig speelbare) shareware. De andere episodes en/of nieuwe missies kon je bestellen via postorder. Het geweld en de geheel eigen vorm van humor (nazi's die werden neergeschoten riepen 'Mein Leben!' voordat ze het leven lieten) in het spel leidde tot afkeurende reacties van ouders en opvoedkundige instanties. In 1994 werd Wolfenstein 3D zelfs verboden in Duitsland. Overigens niet vanwege het geweld, maar om het gebruik van het Horst Wessel-lied en alle banieren met hakenkruizen die in het Wolfenstein-kasteel hangen. Na Wolfenstein 3D kwam id Software met de minstens zo baanbrekende games Doom en Quake. Gebaseerd op de engine van Quake werd er in 2001 een vervolg op Wolfenstein 3D uitgebracht: Return to Castle Wolfenstein, waarvan vooral het multiplayer-gedeelte populair werd. De eigenaars van id Software waren inmiddels schatrijk geworden van Wolfenstein en alles wat daarna kwam. Niet alleen financieel, maar ook cultuurhistorisch heeft Wolfenstein 3D sporen nagelaten: het heeft bijgedragen aan het gebruik van geweld als stijlmiddel in games, vergelijkbaar met wat regisseur Quentin Tarantino rond diezelfde tijd deed voor het medium film. Vast niet toevallig dat er in zijn laatste film Inglourious Basterds zo veel nazi's worden neergeschoten... Ik wil nog meer flashbacks! |