Stof, vet en rommel

Eerder gepubliceerd als column in Playboy #12/2023

Ik had het jaren uitgesteld, maar nu ging het toch echt gebeuren: mijn oude, halfkapotte gasfornuis van de firma Siemens werd vervangen door een nieuw, niet-kapot exemplaar van precies dezelfde firma. Het fornuis zou worden bezorgd op vrijdagmiddag in het door mij gekozen tijdvak van 12.00 - 17.00 uur, dus om exact 10.58 uur belden er twee frisse bezorgboys aan.

De reden waarom ik zo lang had gewacht met deze huishoudelijke aankoop was de stress die ik had over het feit dat ik het fornuis waarschijnlijk zelf zou moeten aansluiten op de gasleiding en dat ik dan iets verkeerd zou doen en dat dan tijdens het bereiden van een heerlijke boerenkoolstamppot mijn hele flat zou ontploffen - voor mijzelf niet zo erg, maar sommige van mijn buren zijn tamelijk levenslustig, ik weet ook niet waarom.

In de nacht voor de bezorgboys zouden komen had ik het gaskraantje dichtgedraaid en mijn fornuis afgekoppeld met behulp van een moersleutel (één van de drie stukken gereedschap die ik bezit). Toen ik het gevaarte van zijn plek wiebelduwde, zag ik hoe veel stof, vet en rommel zich de afgelopen vijftien jaar onder het fornuis had verzameld. Moest ik gaan schoonmaken, of kon ik de troep laten liggen omdat er de volgende dag toch een nieuw fornuis zou worden geplaatst op precies dezelfde plek? Na een uur nadenken en twee keer het werk van de bekende filosoof Ludwig Wittgoedstein raadplegen, maakte ik de vloer schoon.

De bezorgboys gingen voortvarender te werk dan ik. Hop, daar tilden ze mijn oude fornuis twee trappen af en alweer hop, daar tilden ze het nieuwe fornuis mijn keuken in. Tot mijn verrassing pakte de ene bezorgboy de nieuwe gasslang, de gastape en de comfooraansluiting die ik had klaargelegd en begon het fornuis aan te sluiten. Blijkbaar had ik zo veel serviceopties aangevinkt bij mijn onlinebestelling dat ik ook voor installatie had betaald. De bezorgboy wikkelde de gastape om de schroefdraad van de aansluiting op het fornuis en schroefde de comfooraansluiting erop. Het bestaan van dit tussenstukje houdt mij geregeld hele middagen uit mijn slaap, dus ik besloot het maar gewoon te vragen:

'Waarom maken ze die aansluiting van het gasfornuis niet zo dat de gasslang er meteen op past, zonder comfooraansluiting?' zei ik. 'We zetten toch ook mensen op de maan? Het is 2023, verdomme!' vloekte ik erachteraan om de sociolectische afstand tussen mij en de werkmens te verkleinen.
'Tja,' antwoordde hij, 'die comfooraansluiting is nodig omdat de slang anders niet op de aansluiting van het fornuis past.' Ik dacht even na over zijn antwoord en besloot de zaak verder te laten rusten. Hop, de bezorgboy was alweer klaar, en na het testen met zeepsop of de boel veilig was (ja), verlieten ze mijn huis net zo snel als ze waren gekomen. Tijdens de hele operatie hadden ze geen enkele keer het werk van een bekende filosoof hoeven raadplegen.

Aan het eind van de volgende middag kwam mijn vriendin langs. We keken lang naar het gasfornuis, wezen elkaar erop hoe mooi wit het ding toch was (zij), dat hij op precies dezelfde plek stond als zijn voorganger (ik) en hoe vakkundig de gasslang was aangesloten (wij). Daarna waren we stil - door het plechtige van het moment werd ik wat beschouwend. Ik zuchtte en zei: 'Eigenlijk heb ik maar één grote fout gemaakt in mijn leven.'
Mijn vriendin keek me aan met opgetrokken schouders.
'Ja,' ging ik verder, 'ik had moeten trouwen met een handige man.'
Haar schouders zakten weer naar beneden. 'Ja,' zei ze, 'ik ook.'
Die avond bereidde ik een heerlijke boerenkoolstamppot.

<< Vorige column | Volgende column >>



[ Maar wat is het? ]